52. KEN / DE BERG, DE HEUVELRUG

▬▬▬▬▬▬▬

▬▬▬   ▬▬▬

▬▬▬   ▬▬▬

▬▬▬▬▬▬▬

▬▬▬   ▬▬▬

▬▬▬   ▬▬▬

  BOVEN KEN, DE BERG, STILHOUDEND EN STUG

  BENENDEN KEN, HET STILHOUDEN, DE BERG ALS PAAL EN PERK

  ZO BEPERKT DE GROTE MAN ZICH NU TOT ZIJN EIGEN MEESTERWERK

Het beeld van dit hexagram is de berg en diens waarde, en wel als de jongste zoon van hemel en aarde. Het mannelijke is hoog boven, waar het de toon aangeeft, waarheen het overeenkomstig zijn natuur streeft, het vrouwelijke beneden, de aangewezen oord, waar het krachtens zijn bewegingsrichting hoort. Er is dus rust op een niveau dat steeds het beste blijkt, daar de beweging haar normale einde heeft bereikt. Op de mens toegepast, wordt hier couplet voor couplet in rijmvorm het probleem uiteengezet, hoe men de rust des harten kan verkrijgen, want het hart brengt men maar zeer moeilijk tot zwijgen.

Terwijl het Boeddhisme de rust zoekt zonder drama, door een afebben van elke beweging in het nirwana, blijkt het standpunt dat het Boek der Veranderingen aanreikt, dat rust slechts een polare toestand blijkt, die als tegenpool steeds de beweging heeft; de wederkerige verwekking die naar III-eenheid streeft. Misschien zijn in de tekst respectievelijk zijn bakermat aanwijzingen voor de Yoga-praktijk vervat.

HET OORDEEL

Zit men in de Lotus, zoals hij is bedoeld, en houdt de rug stil, zodat men het lichaam niet meer voelt, dan gaat men in zijn hof en ziet niet zijn mensen; mediteert (reist astraal) binnen transcendentale grenzen.

De ware rust houdt in, dat men in het volste vertrouwen stilhoudt wanneer het tijd is om stil te houden, en dat men verder gaat, uitgerust en spontaan, wanneer het tijd is om verder te gaan. Op deze manier, door een inbrengen van stremming, zijn rust en beweging steeds in overeenstemming met de eisen van de tijd, en wordt er geschreven: er komt een innerlijk licht in het leven.

Het hexagram betekent (in de Chinese samenleving), einde en aanvang van elke beweging. De rug wordt genoemd (incluis de chakra-knopen), omdat door de rug alle zenuwstrengen lopen, die bij de beweging hun bemiddeling verlenen aan alle systemen, opdat deze niet verstenen. Als men ongeacht langs welke lijnen men ook denkt de beweging van deze ruggenmergszenuwen tot stilstand brengt verdwijnt als geblust bij wijze van spreken het Ik met zijn onrust en al zijn streken.

Wanneer nu de mens alleroorden innerlijk dermate rustig is geworden, kan hij zich veilig zelfs onder onbekenden naar de buitenwereld toewenden. Hij ziet daarin dan niet meer de strijd en het gewoel der individuele wezens, maar hun werkelijke doel en bezit dientengevolge tijdens iedere gebeurtenis de ware rust die nodig is, teneinde zich niet door haast mee te laten sleuren, maar om de grote wetten van het wereldgebeuren snel te kunnen begrijpen, dienovereenkomstig te handelen en het levenspad totaal ontspannen te bewandelen. Wie vanuit deze diepere wezenslaag ageert, die maakt geen fouten zelfs als hij improviseert.

HET BEELD

Bergen die dicht bij elkander staan tonen het beeld van het Stilhouden aan. Zo gaat de edele ondanks alle participatie met zijn gedachten niet buiten zijn situatie.

Het hart denkt aanhoudend en zelfs een Yogi-kampioen kan daaraan niets veranderen. Er is niets aan te doen. Maar de bewegingen van het hart met hun gedachtenzwik, moeten zich beperken tot de situatie van het ogenblik. Elke gedachte, die buiten dit domein, die daarboven uitgaat, doet het hart alleen maar pijn.