HET HUWENDE MEISJE / 54. KWÉI MÉI

▬▬▬    ▬▬▬

▬▬▬    ▬▬▬

▬▬▬▬▬▬▬

▬▬▬    ▬▬▬

▬▬▬▬▬▬▬

▬▬▬▬▬▬▬

boven Tsjen, de donder, het Opwindende, de razernij

______  ______

______  ______

_____________

beneden Twéi, het Blijmoedige, het meer

De eeuwigheid van het einde, daar komt het beeld op neer

______  ______

_____________

_____________

Bovenaan is Tsjen, de oudste zoon, onder Twéi, de jongste dochter in haar mooiste droom.

De man gaat voorop, het meisje volgt hem verheugd en nadert stap voor stap het einde van haar jeugd. Hier wordt dus het meisje in haar intrede getoond ― in het huis waar de man, die haar wil trouwen, woont. Er zijn in het geheel, in al het handelen en wandelen, vier tekens, die over echtelijke verhoudingen handelen. In nummer 31, Sién, >> de Inwerking << vertoevend, schetst men de aantrekking, zoals die een jong paar onderling uitoefent; bij nummer 32, Heng, 'de Duurzaamheid' natuurlijk, blijkt het de duurzame verhouding in het huwelijk.; nummer 53, Tjien,'de Ontwikkeling' beschrijft het omslachtige ceremonieel, zoals dit beklijft en natuurlijk prompt, terwijl men verstomd, bij de voltrekking van een correct huwelijk te pas komt.

Kwéi Méi, het 'Huwende Meisje', ten slotte, schets een oudere man bij wie het wel wil vlotten, en een jong meisje, mooi om te aanschouwen, dat hem volgt om met hem te trouwen.

Opmerking:

In China heerst formeel de monogamie en dus de trouw. Elke man heeft slechts één officiële vrouw. Deze verbintenis, die ontstaat na beraad en minder de beide huwelijkspartners dan hun families aangaat, wordt door elkaar voor elkanders lotgenoten onder strikte inachtneming der vormen gesloten. Doch de man behoudt het recht in zijn privéleven ook aan zijn persoonlijke neigingen gehoor te geven.

Ja, het is zelfs, qua formaat en qua grootte, de schoonste plicht van een goede echtgenote, hem daarbij behulpzaam te zijn, in plaats van een roepende in de woestijn. Op deze wijze loopt alles naar wens, krijgt hun verhouding iets moois, opens en intens. Het meisje, dat overeenkomstig de keus van haar man haar intrede in de familie doen kan, neemt bescheiden haar plaats in onder de huisvrouw, als een jongere zuster, als op het vinkentouw. Natuurlijk gaat het hier om zeer précaire en tere vragen, die van de kant van alle partijen zeer véél tact vragen. Doch als de omstandigheden: het maatschappelijke systeem, meewerken, vindt men hier de oplossing van een probleem, waar de Europese cultuur, al is die nog zo up to date, tot de dag van vandaag in het geheel geen weg me weet.

Het spreekt vanzelf, dat de Chinese vrouw globaal evenmin beantwoordt aan het ideaal als het gemiddelde Europese 'huwelijksfront' het Europese huwelijksideaal nabijkomt.

HET OORDEEL

     Het Huwende Meisje. Ondernemingen brengen onheil.

     Niets, dat bevorderlijk is, niet op het allerhoogste peil.

Het meisje, dat in de familie wordt opgenomen zonder hoofdvrouw te zijn, moet haar respect betonen, moet zich heel voorzichtig en uiterst ingetogen gedragen. Zij mag uit zichzelf geen enkele poging wagen om de vrouw des huizes te verdringen; dat zou alleen maar wanorde afdwingen, en men zou dan het twijfelachtige genoegen smaken om in een onhoudbare toestand te geraken.

Dit is van toepassing in iedere kring op alle vrije omgang tussen de mensen onderling. Terwijl bij de wettelijk geregelde verhoudingen steeds een vaste samenhang tussen plichten en rechten bestaat, berust de duur van de op genegenheid gebaseerde verhoudingen uitsluitend op tactvolle reserve en ruggengraat. De toegenegenheid is in deze samenhang als grondslag der verhoudingen van essentieel belang bij elke vereniging van grote waarde, want uit de verhouding van hemel en aarde komt de gehele natuur voort in al haar majesteit, en evenzo is onder de mensen de spontane genegenheid, met ander woorden een zekere vertedering, het alomvattende principe der vereniging.

HET BEELD

         Het meer waarboven donder het water opwoelt

         En het beeld van het Huwende Meisje aanspoelt.

         Zo krijgt de edele over verre en heinde

         Begrip van het vergankelijke

         Door de eeuwigheid van het einde.

Elke menselijke binding van gewicht sluit echter altijd het gevaar in zich dat er afdwalingen binnensluipen, die bij tijden tot eindeloze misverstanden en onaangenaamheden leiden. Daarom is het als zeer wenselijk te beschouwen voortdurend met het einde rekening te houden.

Als men zich laat gaan, komt men samen (en krenkt) en gaat weer uit elkaar, precies zoals de dag het meebrengt. Als men daarentegen op zijn relaties voortborduurt en zijn aandacht richt op een einde, dat duurt, zal men de klippen kunnen omzeilen, die door gebrek aan waarden en normen als het ware voortdurend een bedreiging vormen ― aan hand van een constant gemier en gemaar ― voor de intiemere bindingen der mensen onder elkaar.