Contents

 

2018-07-08

…neem Rob bijvoorbeeld!

In de zeventig is die nu! 35 jaar, zolang ik hem ken, loopt die al te zeuren over slingerende fietsen, foutief aangeboden vuilniszakken en al het zwerfvuil en de hondenpoep in de buurt.

En de meeuwen natuurlijk! “O, o, o, wat een zooitje weer!” is zijn constante credo.

Maar als je hem verzoekt om toch eens gele vuilniszakken te kopen, dan wordt die wel pissig.

“Dat moeten de anderen maar doen!”, zegt die dan doodleuk! Vermoedelijk niet helemaal goed afgestelde medicatie.

En kijk eens naar jezelf! Al dat gezeur over je werk en je compassie.

Alle ellende in de wereld en de grootste gruwelen weerhouden je er niet van om van je volgende maaltijd te genieten!

“Het was weer zaaaaaaalig!”

De enige reden dat je elke dag voor je baas kruipt is je verslaving aan comfort.

Oftewel elke dag lekker comfortabel platten!

Dus hou op met je ‘helpen, helpen, helpen-deuntje’!

De enige die je wenst te helpen ben jezelf.

Enig probleem daarbij: je kent je voor geen meter!

Je weet niet eens dat niemand zichzelf kent en dat alleen uit de gevolgen van je handelingen en de vruchten van je werk zich al laat leiden wat je te wachten staat!

Weinig anders dus dan het angstaanjagende pad naar diabetes!

En het mag dan wel zo zijn dat het best moeilijk blijkt je werk in de maatschappij goed te doen, oneindig veel moeilijker is het om al die stompzinnige en nutteloze jobs te blijven weigeren!