Contents

 

2018-09-18

 

Zolang als iemand heel erg verstrikt zit(!) in zelfafwijzing en de destructieve shit(!) van het voortdurend erover kwekken hoe die zelfafwijzing toe te dekken heeft spirituele beoefening weinig kans, want hij is psychisch uit balans.

De essentie van een gezonde spiritualiteit(!) is immer - al het oude zeer ten spijt(!) -  het realiseren van helder en puur(!) liefdevol gewaarzijn als je fundamentele natuur.

Let er eens op hoe geforceerd(!) jouw lijf op je zelfafwijzing reageert(!) en op je verkrampte identificatie(!) van je emoties in een gespannen situatie.

Door niet langer de ontspanning in je lijf te verhinderen leer je zo de verkramping te verminderen.

Door dieper te ontspannen sta je dan meer open en zul je voor je pijnlijke gevoelens iets minder hard weglopen.

Je kruipt niet meer zo gauw in je schelf: weer een klein beetje meer gewaarzijn van je ‘zelf’.

PRI bijvoorbeeld helpt je voortaan(!) rechtstreeks naar de beknellende emoties toe te gaan(!) door ze te interpreteren als ‘oude pijn’, het ‘oude zeer’(!) dat je tijdens je jeugd keer op keer telkens weer(!) hebt ervaren en dat je door ‘het beste te hopen’(!) sindsdien in stand houdt door ervoor weg te lopen.

Deze vluchtmethoden worden hier even(!) als ‘valse hoop’ en ‘valse macht’ omschreven.

Het genezende effect van de PRI-systemen(!) is gelegen in het afnemen van het verzet tegen je problemen, het verminderen van moment tot moment van je zelfafwijzing hieromtrent, en het omvatten van je pijnlijke emoties (op termijn) met liefdevol oordeelvrij gewaarzijn.

Door al dit psychologisch overleg gaat je identificatie met pijnlijke emotie weg.

Door psychotherapie wordt je zelfbeeld mettertijd(!) van benauwende jeugdtrauma’s bevrijd, door spirituele training zie je onbevooroordeeld steeds beter de illusoire aard van dat zelfbeeld.

Door het wegvallen van je identificatie met een verstoord zelfbeeld (door rectificatie) kunnen je unieke - door de bank genomen - natuurlijke eigenschappen volledig tot hun recht gaan komen.

En je hoeft daar in je goede fatsoen nog niet eens je best voor te doen.

Zodra jij je namelijk inderdaad(!) kunt ontspannen in je natuurlijke staat en je niet meer bezighoudt in dit leven met naar succes en erkenning te streven, ontstaat er ruimte waarin dan prompt elke natuurlijke aanleg tot ontwikkeling komt.

Het verhaal van je leven wordt weer een feest en ontrolt zich spontaan in je ontwaakte geest.

Hierin spelen, zoals zich laat verwachten, je lijf je emoties en je gedachten allemaal een glansrol en verre van benauwd, zonder dat ze nog als je ‘zelf’ worden beschouwd.

Je ‘zelf’ is nu in deze zin te zien(!) als met ‘geen zelf’ synoniem, waarbij dus tevens de gedachte opdoemt dat dit soms ook weleens ‘hoger zelf’ wordt genoemd.

In je helderheid zie je dat het niets is, vrij van vorm en substantie en elk gemis.

De continue stroom op het terrein van je levende ervaring, je ontwaakte zijn.

Door deze reeks van eenvoudige stellingen komt er een einde aan je mentale beknellingen.

Er wordt niet gezegd dat je nooit dood zult gaan of dat er nooit fysieke pijn zal ontstaan.

Maar doodgaan of fysieke pijn blijken niet de oorzaak van je beknelling te zijn.

Dat zijn je gedachten hieromtrent en hun serieus nemen op een bepaald faalmoment.

Hier wordt dus in feite beweert dat de gedachte de beknelling creëert.

Het mechanisme doorzien maakt naar het schijnt(!) dat het geloof in de echtheid van onze gedachten verdwijnt.

Aversie en gehechtheid lossen zo spontaan op, net als de problemen omtrent die ‘verlopen kop’.

En iedere vorm van identificatie, participatie en/of relatie(!) met een beperkt ik-bewustzijn kwijnt, komt aan haar einde en verdwijnt.

Wat natuurlijk een bijzonder goed nomen blijkt, want daarmee is het einde van het lijden bereikt.

Van het geloof in de kracht van je gedachten laat zich ook een voordeel verwachten.

Hier wordt echter niet het soort projectie bedoeld waar iemand met een religieuze behoefte zich prettig bij voelt.

Ook de overtuiging dat niks bestaat(!) wat niet voor wetenschappelijk bewezen doorgaat(!) is een projectie, maar dan eentje bedoeld(!) waarbij de rationele wetenschappelijke geest zich het prettigst bij voelt.

Beide zijn verhalen over een vermeende werkelijkheid; de identificatie ermee verdwijnt mettertijd.

En daarmee ook de aandrang – beste dames en heren – om anderen tot mijn overtuiging te bekeren.

 

Omgekeerd kan je namelijk ook stellen: hoe meer iemand geneigd is tot voortdurend te vertellen en constant als een jantje van leiden zijn geloofsovertuiging tracht te verbreiden, of om het met andere woorden te zeggen voortdurend aan anderen tracht op te leggen, hoe minder contact hij feitelijk heeft met de spirituele ervaring waarover hij opgeeft.

Zo iemand – al lijkt die noch zo belezen – is afhankelijk van dat vermeende hogere wezen.

Hij tracht het op een voetstuk te plaatsen, misleidt zichzelf, zal ontkennen en kaatsen.

Hij gaat voortdurend op een projectie prat, en wordt zijn eigen belemmering op het spirituele pad.

Maar dit nadeel wordt ondervangen als je pertinent(!) je geloof als een projectie van je eigen geest herkent.

Een perfectionist gelooft pertinent(!) dat je alleen goed genoeg bent(!) als je alles wat je doet in goed fatsoen(!) volmaakt en perfect en nooit anders mag doen.

Natuurlijk slaat dit de plank volkomen mis, omdat het slechts een aangeleerd verhaaltje is, dat dient om te bedekken dat op een bepaald terrein je gelooft dat je niet goed genoeg zou zijn.

Het negatieve geloof wordt men nimmer moe, want het dekt de pijnlijke emotie toe.

Het pijnlijke gevoel op een bepaald moment is echter niet wie je werkelijk bent.

Pijnlijke emotie laat zich eenvoudig genereren, en net zo eenvoudig gewoonweg negeren.

[Maar iets duurzaams laat zich alleen maar gaandeweg(!) door lange arbeid en diep overleg, nauwgezet nadenken, feilloos redeneren en levenslang leren realiseren.] [32.1: Logo]